oops blog

Είμαι ένα Τίποτα…

Ξέρω δεν είναι και ο πιο θετικός και ελκυστικός τίτλος αλλά κάνε υπομονή, έχει happy end…

Μεγάλωσα σε μια αστική οικογένεια. Μπαμπάς δικηγόρος (σε μια εποχή που οι γυναίκες έψαχναν, δικηγόρο, μηχανικό, γιατρό) και η μαμά αν και απόφοιτη του Παντείου Πανεπιστημίου, νοικοκυρά. Ζήσαμε καλά με τα πάνω μας και με τα κάτω μας σαν οικογένεια. Ο πατέρας μου είχε ζήσει πόλεμο και κατοχή, είχε βιώσει τον εμφύλιο, τις δυσκολίες και την ανάκαμψη μετά, κοινωνίας και οικονομίας.

Τα χρόνια πέρασαν. Μεγάλωσα. Ανεξαρτοποιήθηκα νωρίς. Από τα 16 μου ζήτησα να δουλέψω στον παππού μου τα καλοκαίρια. Συνέχισα μεγαλώνοντας και σε άλλες δουλειές. Ήθελα εμπειρίες. μάζευα, μάζευα, μάζευα όσο μπορούσα. Όχι χρήματα (ούτε που θυμάμαι τι τα έκανα), αλλά εμπειρίες. Θυμάμαι διάβαζα το νέο, τότε, περιοδικό του Αντώνη Λυμπέρη (στην καλή του εποχή), STATUS. Όλοι οι φίλοι μου αγόραζαν το Penthouse εγώ το Status χαχα.

Θαύμαζα τον φανταχτερό κόσμο των αυτοδημιούργητων επιχειρηματιών, γεμάτο λάμψη, χρήμα, γυναίκες, αυτοκίνητα και άλλα ωραία επιφανειακά “εδέσματα” της εποχής. Μικρός ήμουν μην με παρεξηγείς, δεν ήξερα τι μου  γινόταν και τι μου ερχόταν…

Σπούδασα, έζησα στο εξωτερικό, δούλεψα και απλά συνέχισα να μαζεύω εμπειρίες για πάνω από 35 χρόνια. Τόση εμπειρία που τώρα θα έπρεπε να είμαι ο πιο καλοπληρωμένος σύμβουλος επιχειρήσεων (γέλια) με την σοβαρή έννοια όμως, γιατί από συμβούλους, πήξαμε. Δεν είμαι όμως.

Ξέρεις τι είμαι. Είμαι ένα τίποτα…

Είμαι ένα τίποτα γιατί δεν κατάφερα την επιχείρηση μου να την κάνω ούτε μεγάλη ούτε καινοτόμα.

Είμαι ένα τίποτα γιατί χρήματα πολλά δεν έβγαλα.

Είμαι ένα τίποτα γιατί τελικά δεν κατάφερα να μπώ εξώφυλλο στο STATUS*…

*όχι γιατι έκλεισε και δεν πρόλαβα. Απλά δεν έκανα κάτι από τα παραπάνω για να “κλέψω” αυτή τη λάμψη(γέλια).

Στοπ εδώ και πάμε από την αρχή.

Μεγάλωσα σε μια αστική οικογένεια μπλα, μπλα, στα είπα παραπάνω και στα 30κάτι μου, έφτιαξα τη δική μου οικογένεια με 2 παιδιά, απίθανες γυναικάρες σήμερα (18&20) και απίθανοι άνθρωποι. Ευγένεια, καλοσύνη, ταλέντα, όνειρα, τα πάντα όλα που λένε και οι ίδιες στη παρέα τους.

Τις μεγάλωσα πολύ πιο δύσκολα από ότι εκείνες ξέρουν, αλλά τα έδωσα όλα, ψυχή, συναίσθημα και χρήμα. Ήμουν εκεί κάθε μέρα στο σχολικό να τις πάρω να φάμε μαζί και να ξαναφύγω για το γραφείο. Ήμουν εκεί να παίξουμε, να μιλήσουμε, να τις κοιμήσω. Ήμουν εκεί στα προβλήματα τους, στις χαρές τους, στις επιτυχίες τους αλλά και στις αποτυχίες τους. Ήμουν πολύ από πάνω και δεν το μετανιώνω με τίποτε και νομίζω ότι κάποια μέρα θα το καταλάβουν και αυτές πόσο από πάνω ήμουν και πόσο καλό έγινε. Θα πεις τώρα βρε φίλε τι μας κουράζεις. Μπράβο τα έκανες όλα τέλεια. Είσαι ο καλύτερος πατέρας.

θεέ μου πόσα λάθη έκανα !

Εντάξει τι να σου πω. Αμέτρητα λάθη. Άλλα σοβαρά, άλλα πέρασαν και έφυγαν. Είχα όμως τις περισσότερες φορές την συναισθηματική ωριμότητα να τα δεχθώ. Μπορεί να μου πάρει χρόνο να το καταλάβω και να το αποδεχθώ αλλά όταν το κάνω η συγνώμη πέφτει σύννεφο (κλάμα). Θυμάμαι σε μια εκδρομή στο χωριό, η Αλεξία μου ήταν δεν ήταν 7 ετών και κάτι που έκανα την στεναχώρησε με αποτέλεσμα το κλάμα να μην σταματά. Γονατίζοντας για να την κοιτάω στα μάτια παραδέχθηκα το λάθος μου και ζήτησα συγνώμη. Μετά από 11 χρόνια, σε ένα γράμμα της στο Αϊ Βασίλη (ακόμη τα γράφουμε και ο Αϊ βασίλης είμαι εγώ) έγραψε:

…τα ωραία σου τα λάθη που πάντα ξέρεις να παραδέχεσαι και να ζητάς συγνώμη για αυτά…

Κοίτα δώρο που πήρα πίσω μετά από τόσα χρόνια ! και άλλα τέτοια δώρα και από την Μαρία Νεφέλη καθώς όσο μεγαλώνουν καταλαβαίνουν περισσότερα για τον χρόνο που ήμουν εκεί μαζί τους.

Η οικογένεια μου μπορεί να βίωσε δύσκολο χωρισμό, όμως ακόμη και σε αυτό πήραμε τα μαθήματα μας και κρατήσαμε τα όποια θετικά υπήρχαν και συνεχίσαμε. Τώρα περνάμε την καλύτερη περίοδο μας και είμαι πολύ πολύ χαρούμενος.

Συνέχισα τη ζωή μου με νέο έρωτα νέα αγάπη νέο παιδί. Ξανά από την αρχή όπως είπα μέσα μου.

κάνεις λάθος

μου είπαν όλοι οι φίλοι μου (και μερικοί εξαφανίστηκαν) και όμως αυτό είναι ένα “λάθος” που θα ξαναέκανα. Η Έμμα είναι ο καρπός ενός πολύ μεγάλου έρωτα που ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου τόσο έντονα, τόσο ζωντανά και με τόσο πάθος. Πως μπορεί να είναι λάθος ;

Εν μέσω πανδημίας φαίνεται ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο και φως δεν βλέπω. Καραντίνες πάνε και έρχονται. Υπάρχει θυμός, υπάρχει κατήφια, υπάρχει αρνητική ενέργεια, υπάρχει κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Αλλαγές μεγάλες έρχονται και δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος για αυτές (θα πρέπει να ετοιμαστώ) και δεν ξέρω ποιός θα μείνει δίπλα μου σε αυτή τη δοκιμασία.

μα τα κορίτσια μου βέβαια !

Ε λοιπόν δεν είμαι ένα τίποτα και είμαι έτοιμος για εξώφυλλο…!*

*κρίμα που έκλεισε το STATUS

OOPS SHOP

oops έχεις γνώμη, γράψε την εδώ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΚΑΛΑΘΙ ΑΓΟΡΩΝ
  • Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι.