oops blog

Πήγα, Ήρθα και Σίγουρα θα Ξαναπάω…

Ήταν 5 το πρωί, ήμασταν ήδη 10 μέρες σε διακοπές, χαλαρός, χαρούμενος, ευτυχής. Κοιμόμασταν αγκαλίτσα, η Μαρία & εγώ, όπως κάθε βράδι. Στην καμπίνα μαζί και η μικρή μας, η Έμμα. Όλες αυτές τις μέρες όλα ήταν ήρεμα, καμία σκέψη, κανένα άγχος καμία δυσκολία που να περιτριγυρίζει το μυαλο. Όχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά να, είχαν εξαφανιστεί, σαν ένα αναπάντεχο δώρο, που είχα δεχθεί με μεγάλη ευχαρίστηση.

Ξαφνικά πετάγομαι. Κάτι δεν πάει καλά. Νιώθω την καρδιά μου να “φτερουγίζει” έντονα και ασταμάτητα. Αρρυθμίες τρελές και οι παλμοί στο τέρμα. Προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται αλλά τίποτε, απλά συνέχιζε. Γυρνάω από τη μια, γυρνάω απο την άλλη, τα ίδια. Φόβος και ανησυχία με κυριαρχεί. Τι να κάνω δεν ξέρω. Από τη μία ήθελα να ξυπνήσω την Μαρία αλλά από την άλλη δεν ήθελα να την ανησυχήσω (τα “άκουσα” μετά) και δεν ήθελα να της χαλάσω τον ύπνο της.

Σηκώνομαι και ανεβαίνω στο κατάστρωμα. Μόνος μέσα στο σκοτάδι να πηγαίνω και να έρχομαι, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ψυχολογικά και πραγματικά. Σαν άλλος Σκουτζ Μακ Ντακ, “έκοβα” βόλτες, μόνο που δεν μετρούσα τα χρήματα μου, αλλά την ώρα που περνούσε και δεν τελείωνε το μαρτύριο μου. Πέντε ολόκληρες ώρες κράτησε αυτό, όχι ότι σταμάτησε η καρδιά να παίζει μαζί μου και με την αγωνία μου, αλλά απλά εξαντλήθηκα και με πήρε ο ύπνος. Το πρωί ξύπνησα και τα πρώτα δεύτερόλεπτα αναρωτήθηκα αν είμαι ζωντανός. Είμαι, μονολόγησα και σηκώθηκα.

Πήγα, ήρθα και σίγουρα θα ξαναπαώ… η ψυγή μου το ξέρει!

Με τη Μαρία ανήσυχη ξεκινήσαμε τα τηλέφωνα. Ήμασταν στη μέση του πουθενά. Το πρώτο τηλέφωνο στον εξαιρετικό καρδιολόγο και πατέρα της, Γιάννη Μπρεδάκη.

Στάθη μου, κολπική μαρμαρυγή μάλλον. Πρόσεχε!

Με καθησύχασε με τόνωσε και μου έδωσε συμβουλές μέχρι να γυρίσω για εξετάσεις που θα πρέπει να γίνουν άμεσα, όπως σωστά μου είπε. Οι επόμενες 2 μέρες κύλησαν ομαλά αλλά ο φόβος, φόβος! Φοβόμουν ακόμη και να κοιμηθώ. Ηρέμησα όμως σιγά σιγά και είμαι έτοιμος και οργανωμένος για τις εξετάσεις μου.

Επιστρέψαμε από το ταξίδι, Εγώ κατάκοπος η Μαρία ανήσυχη, η Νεφέλη & η Αλεξία τρομαγμένες. Μια μέρα μετά, βράδι 9μμ χτυπάει το τηλέφωνο της Μαρίας. Την ακούω να φωνάζει

Τι ; !!!

Τρέχω κοντά της. ήταν ο αδερφός του πατέρα της. Ο Γιάννης “έφυγε”.

Πως, τι, πότε, γιατί. Τα ερωτήματα κατακλύζουν το μυαλό μας αλλά απαντήσεις δεν έχουμε. Σιγά σιγά έρχονται και οι απαντήσεις, εκτός από το γιατί, που δεν θα μάθουμε ποτέ.

Γιατί ρε γαμώτο;

Ο κύριος Γιάννης είχε εκείνη τη μέρα τα ίδια συμπτώματα με εμένα. Πήγε στο νοσοκομείο και “έφυγε”. Ανατριχιαστικό αλλά δυστυχώς αληθινό. Σήμερα τον αποχαιρετούμε.

Κύριε Γιάννη θα μας λείψεις. Τρέλανε τους όλους εκεί επάνω… κάποια μέρα θα έρθω και εγώ απλά νομίζω όχι τώρα. Δεν είναι η ώρα μου ή τουλάχιστον έτσι λέω εγώ. Γιατί ήταν η δική σου; Δεν ήταν! 

Μην χάνεις χρόνο, μην χάνεις στιγμές, μην χάνεις αισθήματα, ζήσε τη ζωή, όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης :

Όσο κι αν κανείς προσέχει, 

Όσο κι αν τα κυνηγά,

Πάντα πάντα θα ‘ναι αργά,

Δεύτερη ζωή δεν έχει. 

Ζήσε τη Ζωή

Αυτό ήταν και είναι το μότο μου, Ζήσε τη ζωή… και προσθέτω, Ζήσε τη Ζωή με πάθος & αγάπη, δεύτερη ευκαιρία δεν έχεις.

OOPS SHOP

oops έχεις γνώμη, γράψε την εδώ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΚΑΛΑΘΙ ΑΓΟΡΩΝ Το προϊόν αφαιρέθηκε. Ακύρωση
  • Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι.